Nie ulega wątpliwości, że zasoby dziedzictwa stanowią dobro o wyjątkowym znaczeniu i wymagają odpowiedzialnej troski, ponieważ są jednym z podstawowych elementów kształtujących tożsamość jednostek oraz wspólnot lokalnych, narodowych i ponadnarodowych.
Podobnie jak inne strategicznie istotne sektory gospodarki, obszar dziedzictwa kulturowego korzysta ze wsparcia badań naukowych. Nauka o dziedzictwie (heritage science) jest nową, interdyscyplinarną dziedziną rozwijającą się na styku nauk ścisłych i humanistycznych, w której zaawansowane metody i narzędzia nauk przyrodniczych, środowiskowych i technicznych są integrowane ze specyficznymi potrzebami dyscyplin humanistycznych, takich jak historia sztuki i konserwacja.
Połączenie kompetencji tych obszarów jest niezbędne nie tylko do poszerzania i pogłębiania wiedzy o obiektach dziedzictwa, lecz także do zapewnienia zrównoważonego zarządzania i ochrony zasobów dziedzictwa kulturowego w wymiarze społecznym, gospodarczym i środowiskowym. Interdyscyplinarny charakter tych wyzwań wymaga nie tylko współpracy badaczy reprezentujących różne dziedziny, lecz także wypracowania unikalnego podejścia do edukacji i kształcenia wysoko wykwalifikowanej kadry specjalistów w obszarze dziedzictwa.