W swoim wystąpieniu zamierzam zwrócić uwagę na znamienną dla Młodej Polski adaptację koncepcji przyrodoznawczych, które – mniej lub bardziej wyraźnie – fundowały światopogląd pozytywizmu warszawskiego. W centrum mojego zainteresowania znajdą się przemiany w myśleniu o ewolucji, a także monizm (spirytualistyczny) i koncepcje genesis wzrastające na gruncie materialistycznym. Planowany sposób prowadzenia wywodu zakłada mikrointerpretacje utworów Stanisława Przybyszewskiego, Tadeusza Micińskiego, Antoniego Langego czy Bolesława Leśmiana (z uwzględnieniem ogniw pośrednich – uogólnień i przetworzeń wątków przyrodoznawczych, których dokonali Haeckel, Taine, du Prél czy Bergson).
Na tej drodze chciałbym przedstawić odbiorcom ciągłość problemową polskiej kultury drugiej połowy XIX wieku i pierwszej dekady wieku XX oraz charakterystyczne dla Młodej Polski poszukiwanie poznawczej syntezy traktowane jako reakcja na „atomizujący” wpływ procesów modernizacyjnych.
Prowadzenie: Rafał Milan