Gdzie kończy się zwierzę, a zaczyna człowiek – i czy jest to aż tak istotne, jeśli i tak może nas czegoś nauczyć? Wystąpienie przyjrzy się temu, jak w kulturze i literaturze wczesnonowożytnej, szesnasto- i siedemnastowiecznej Polski i Europy funkcjonowały dwie figury z pogranicza tego, co ludzkie i tego, co zwierzęce – wilkołak i dziki mąż. Co miały dać nowożytnym odbiorcom historie z ich udziałem – czy szukano w nich grozy, rozrywki, a może nauki? Jaki rodzaj relacji ludzi z przyrodą i z samymi sobą miały ukazać?